Agility: een mindset voor de toekomst van HR

Auteur: Jonas Pollet (Partena Professional)
Leestijd: 4min

Meer weten over de toekomst van HR?

Download hier onze white paper agility in HR

When the cheese has been moved!
 

In 1998 verscheen het 92-pagina-tellende boek ‘Who moved my cheese’ van Spencer Johnson. Een parabel over 4 muizen (Hem, Haw, Snif en Scurry) die in een doolhof op zoek gingen naar kaas. Op een dag vonden ze een locatie met een hoeveelheid kaas waar ze van konden leven. Elke dag werd de hoeveelheid kleiner maar toch groot genoeg om van te blijven leven. Na verloop van tijd bleef er echter niets van de kaas over en gingen Snif en Scurry op zoek naar een nieuwe bron terwijl Hem en Haw bleven wachten in de hoop dat de oude situatie vanzelf zou terugkeren. Hun irritatie en verzuchtingen op de context die hun kaas had afgenomen groeide en zette Hem uiteindelijk toch nog aan om op zoek te gaan naar een nieuwe bron.

Het lichte verhaal heeft een gewichtige ondertoon en verwijst naar het doolhof van het leven waarin mensen op zoek gaan naar hun “kaas”. De analogie worden geslagen met verschillende drijfveren van ons allen: in relaties, op het werk, in sport, … De ‘kaas’ van het leven drijft ons in alles wat we doen. Echter wijst de parabel ons ook op de verandering die ons allen treft en de realiteit die dagelijks verandert. Geen enkele ‘berg kaas’ blijft namelijk voor eeuwig beschikbaar en er zijn altijd elementen die ervoor zorgen dat we op zoek (moeten) gaan naar andere kaas.

 

Het verhaal heeft niet alleen de boodschap van wijzigende drijfveren in zich, maar verwijst ook naar de verandering en hoe verschillende mensen, organisaties, … omgaan met verandering. De clou is dat we ons beter voorbereiden op verandering en er zelfs naar leven. Op die manier gaan we niet alleen veranderen ‘omdat het moet’, maar zullen we ook vreugde halen uit de verandering zelf. We zullen in staat zijn om flexibel en agile om te gaan met bepaalde situaties.

“He huffed and he puffed and he blew it all away”

Het boek is meer dan 20 jaar oud, maar anno 2020 worden we geconfronteerd met een situatie waarin de “kaas” collectief is verplaatst. Corona heeft onze wereld op zijn kop gezet en heeft op verschillende drijfveren een impact. Die impact is voornamelijk een gevolg van de beperkingen die worden opgelegd op bepaalde drijfveren; politiek, cultureel, sociaal, ecologisch, economisch, … waar we allen voorbeelden van kennen.

De manier waarop we als organisaties, samenleving, individuen, … omgaan met deze crisis is vergelijkbaar met de 4 personages uit het boek; de ene wacht af en is kwaad op de wereld voor wat hem wordt aangedaan, de andere kijkt verweesd en wacht tot ‘de tijd van toen’ terugkeert uit zichzelf, er zijn er die hun eigen manier van denken in vraag stellen en het essentiële beginnen te onderscheiden van het niet-essentiële en er zijn er anderen die op zoek gaan naar nieuwe opportuniteiten en mogelijkheden. Zoals de parabel in het boek al doet uitschijnen is de beste manier om om te gaan met verandering zelf ook te veranderen en niet afwachten tot het vanzelf zal komen, want de “kaas” komt misschien nooit terug en dan zal je als muis heel veel honger lijden en uiteindelijke dood gaan.

Er worden nu echter plannen gemaakt voor ‘na corona’, voor als alles terug ‘normaal’ zal zijn, … Maar wat als de “tijd van toen” nooit terug keert ook als is die ‘tijd van toen’ maar enkele weken geleden? Wat als er geen ‘post’-corona tijdperk komt, maar dit het post-corona tijdperk is? Wat als we niet meer zullen spreken over een pre-, tijdens en post-corona tijdperk, maar over het ‘nu’ en het ‘vroeger’? Wat als het “nu” het “nieuwe normaal” is en we niet meer terugkeren naar het oude “normaal” van enkele weken geleden?

In de 19e eeuw was er een ondernemer die materiaal voor paarden maakte. Hij zag de opkomst van de wagen met lede ogen aan en wilde kost wat kost niet toegeven aan deze verandering. Hij liet zelfs een advertentie in de krant plaatsen om te wijzen op de voordelen van een paard in vergelijking met de auto. Als we dit nu bekijken weten we natuurlijk allemaal wie dit spel gewonnen heeft, maar het wijst erop hoe mensen omgaan met verandering. En hoe sommigen angstvallig hopen dat ze terug kunnen keren naar een situatie waarin hun “kaas” terug komt op hun vertrouwde plaats.

The cheese has been moved, time to find it again!

Er is niets zo moeilijk als het voorspellen van de toekomst dus we weten niet wat die zal brengen. We kunnen er ons alleen maar zeer goed op trachten voor te bereiden en ons aan te passen. Maar veeleer dan ons schrap te zetten voor de verandering en te reageren eenmaal we ermee geconfronteerd worden, kunnen we een mindset creëren waarin flexibiliteit en agility het nieuwe normaal worden.

Organisatie en individuen zullen nieuwe dingen moeten leren of zullen hun kennis op meerdere fronten moeten inzetten waar ze dat nooit eerder hadden gezien. Dit is dan ook de toekomst van HR. Het is namelijk de verantwoordelijkheid van HR om een mindset te gaan creëren en faciliteren bij werknemers die veel verder gaat dan hetgeen we altijd veronderstelden. De toekomst van arbeid zal uitwijzen dat er nood is aan een agiliteit in het opdoen van nieuwe competenties en het toepassen van nieuwe kennis in onvoorziene omstandigheden.

Door Corona leren we dat niet alleen de technologische vooruitgang en de vergankelijkheid van kennis ons noopt in een situatie van flexibiliteit en verandering, maar ook sociale en hygiëne-factoren ons aanzetten om flexibel om te gaan met een veranderende context.

Gerelateerde artikels